Van maatjes naar vriendinnen voor het leven

Margareth Tubben (66) en Alexandra Leferink (58) ontmoetten elkaar drie jaar geleden via Salut. Wat begon als ‘maatjescontact’, groeide uit tot een diepe vriendschap waarin ze elkaar door dik en dun steunen.

Een onverwachte klik

Margareth weet nog goed hoe ze Alexandra voor het eerst ontmoette: “Ik zag haar en dacht meteen: wat een dame! Maar toen ik haar aankeek, voelde ik direct dat het goed zat. Ik wilde haar het liefst meteen een knuffel geven.” Alexandra, die vanwege haar ziekte minder makkelijk de deur uitkomt, had behoefte aan iemand die haar zou helpen om weer meer contact met anderen te krijgen. “Mensen bleven weg, terwijl ik juist verbinding zo miste. Daarom klopte ik bij Salut aan.”

Vanaf hun eerste ontmoeting was het contact makkelijk en vertrouwd. “We hadden meteen dikke lol,” vertelt Alexandra. “Echt een cadeautje. Even alles vergeten en genieten van het moment.”

Samen lachen en leven

Margareth en Alexandra lijken op elkaar: ze zijn beiden nuchter, kunnen lachen om de kleine dingen en laten zich niet zomaar uit het veld slaan. “We voelen elkaar feilloos aan,” zegt Margareth. “Ik werk vanuit mijn intuïtie en dat geldt ook voor Alexandra. We laten elkaar in onze waarde, maar houden elkaar soms ook een spiegel voor.”

Ze zien elkaar wekelijks, wandelen samen met hun hondjes, gaan naar de kringloop of koken voor elkaar. “We doen gewoon waar we zin in hebben,” lacht Alexandra. “Als Margareth chaotisch is, word ik melig. Ze raakt altijd wel iets kwijt, en dan liggen we weer in een deuk.”

Elkaar steunen

Maar het contact gaat verder dan alleen plezier maken. Margareth gaat regelmatig mee naar ziekenhuisafspraken. “Voor een spannende uitslag moet je niet alleen zijn,” zegt ze. Ook hielp ze Alexandra om een aangepaste fiets te krijgen en steunde ze haar bij gesprekken met de gemeente.

Andersom is Alexandra ook een steun voor Margareth. “Margareth zegt altijd dat ik niet bij de pakken neerzit. Dat klopt, maar dat kan ook doordat ik zulke mooie mensen om me heen heb,” zegt Alexandra. “Ik ben door mijn ziekte bewuster gaan leven en waardeer de kleine dingen nog meer. Mijn hondje, mijn dochter, mijn vriendinnen – daar ben ik dankbaar voor.”

Een reis naar Amsterdam en verder

Een van hun meest memorabele momenten? De reis naar Amsterdam om een hondje op te halen. “We dachten: we pakken wel de tram vanaf het station,” lacht Alexandra. “Nou, dat werd ’m niet. We reden alleen maar heen en weer naar het centraal station. Dus namen we een taxi.” Eenmaal bij het adres aangekomen hield Margareth een Amsterdams accent aan om de spanning te breken. “De vrouw die haar hondje moest afstaan, had het moeilijk, maar hierdoor kreeg ze toch een lach op haar gezicht.”

Wat heb je te verliezen?

Zowel Alexandra als Margareth zijn dankbaar voor hun contact. “We helpen elkaar en vullen elkaar aan,” zegt Margareth. “Dat is de kracht van een maatje hebben.”

Wat zou Alexandra tegen anderen zeggen die twijfelen om een maatje te zoeken? “Gewoon doen. Ook als je het eng vindt. Wat heb je te verliezen?” En voor wie vrijwilligerswerk overweegt, heeft Margareth een duidelijke boodschap: “Je geeft iets, maar je krijgt minstens zoveel terug. Soms is een klein gebaar, zoals een appje of telefoontje, al genoeg om iemands dag te maken.”

Dankzij hun ontmoeting is de cirkel rond. Margareth vroeg ooit zelf hulp bij Salut en geeft nu die steun door aan Alexandra. “We zijn gewoon vriendinnen geworden,” zegt Alexandra. “Net giechelende pubers, maar dan oude wijven.”