Op bezoek bij Riki van Dam

Ruim 40 jaar geleden kwam Riki in aanraking met het Rode Kruis en werd hier een bevlogen vrijwilligster.

Middels diverse opleidingen en cursussen bekwaamde ze zich als EHBO-er en deed ze dienst op de ambulance. Riki werd in hart en nieren een Rode Kruis mens. Meehelpen bij de Nijmeegse vierdaagse, meehelpen bij diverse reisjes met minder validen, als EHBO-er aanwezig bij vele evenementen, daar waar het Rode Kruis ondersteuning bood was Riki er vele malen bij. Het was dan ook een hard gelag dat het Rode Kruis de handen van de lokale organisaties aftrok waardoor vele activiteiten niet meer georganiseerd zouden worden. Dat deed haar pijn. Ze heeft bij het Rode kruis een geweldige tijd beleefd die ze niet had willen missen. Maar gelukkig werden binnen de Hof van Twente vele activiteiten overgenomen door de nieuwe Stichting Franje en Riki zette de knop om van het Rode Kruis naar de vrolijke gele kleur van Franje. Hier is ze actief in het busvervoer van en naar de dagopvang, coördinator van het rolstoelwandelen en begeleid ze de scootmobielclub in Goor. Daarnaast is ze ook inzetbaar als verkeersregelaar. En of dit alles nog niet voldoende is; ook in de bieb is ze gastvrouw. “Van stilzitten wordt niemand beter, en ik helemaal niet”, is haar motto.

Riki is graag en veel in beweging wat maakt dat ze ook leidster is van de wandelgroep van trimgroep Kariboes. Haar passie ligt bij het ondersteunen van de kwetsbare medemens. “Je laat een medemens die het minder heeft dan jij niet zomaar aan zijn of haar lot over”. Zo gaat ze ook met de regelmaat naar het gezin van haar overleden zus. Haar zwager met zijn gezin bezitten een melkveebedrijf en Riki met echtgenoot Gerrit verlenen hier ook heel wat hand- en spandiensten. Ook de oude buurvrouw die in een verpleeghuis woont, kan met de regelmaat op een bezoekje rekenen, waarbij met mooi weer een wandeling wordt gemaakt. “Er is zoveel ellende in de wereld, en deze kleine dingen waarmee je iemand een plezier doet maken het leven leuk”, aldus deze betrokken vrijwilligster. Recentelijk is ze nog actief geweest als EHBO-er bij de Trucker Run. “Als je dan die gezichten ziet van die deelnemers, dat is zo genieten! Daar krijg ik altijd kippenvel van”. “Dat is zo geweldig om mee te maken”, zijn haar woorden. “Dan voel ik mij een bevoorrecht mens dat ik op welke wijze dan ook mensen mag bijstaan”. En om de lege batterij op te laden gaat ze af en toe met Gerrit een weekje naar Zwitserland waar hun middelste zoon met zijn gezin woont.