Ik ben nu veel minder onzeker

Sanne (13) pakte samen met Salut zelf haar problemen aan

Het verhaal van FATA

Als je open staat voor hulp kun je zelf heel veel bereiken
Een paar keer per jaar gaat een GGD-verpleegkundige op het voortgezet onderwijs de klassen rond en praat dan met leerlingen over allerlei onderwerpen. Tijdens zo’n gesprek vertelde Sanne dat ze onzeker werd van negatieve feedback en dat ze het moeilijk vond om haar mening te geven. Ze at slecht en dat had gevolgen voor haar gezondheid en voor haar prestaties op school. Ze stond open voor hulp.

De GGD-verpleegkundige vroeg me toen of ik Sanne wilde helpen. Ik voerde daarop een intakegesprek met Sanne en haar moeder. We bespraken tegen welke dingen ze aanliep, maar ook welke dingen wél goed gingen. Die twee lijstjes hebben we naast elkaar gelegd en ik heb haar gevraagd: Wat zou je willen veranderen en wie of wat heb je daarvoor nodig? Zo formuleerden we samen enkele concrete doelen.

Samen met Salut weer
Meer energie, zelfvertrouwen en plezier

Niemand leeft op een eiland. School, ouders, vrienden: iedereen kan je inzetten om je te helpen je doelen te bereiken. Dus ik liet haar afspraken maken met haar moeder, haar zus, haar vriend en haar mentor. Ik verwees Sanne bovendien door naar een diëtist en leerde haar ademhalingsoefeningen om te ontspannen. Zo pakten we alle aspecten op die haar welzijn beïnvloedden.

Hoe beter het met Sanne ging, hoe minder vaak we afspraken. Tijdens onze laatste afspraak stonden we stil bij alles wat ze geleerd had en wat ze zou kunnen doen wanneer ze zich niet goed voelt. Sanne redt zich inmiddels prima zonder mijn begeleiding. En mocht ze toch weer even willen praten, dan weet ze dat ze me altijd mag bellen, appen of mailen.

“Fata begreep precies wat er in mijn hoofd gebeurde”

Het verhaal van SANNE OTTINK
jongere

Ik kende Salut wel, maar wist niet dat je er ook terecht kon met de vragen waar ik mee rondliep. Fata vroeg tijdens het eerste gesprek met mij en mijn moeder heel veel om erachter te komen wat er aan de hand was en hoe ze kon helpen. Ze vroeg me: “Wil je alleen praten of ook iets doen?” Nou, dat laatste natuurlijk. Na het eerste gesprek kwam ik alleen. Dat was wel spannend, want je open stellen is moeilijk. Maar Fata had altijd wel iets te zeggen om me gerust te stellen. Ze begreep me echt; kon zich goed verplaatsen in wat er in mijn hoofd gebeurde en gaf me hele praktische hulp.

Ik voel me nu veel beter, want ik weet hoe ik mijn gedachten opzij kan zetten en ik kan gebeurtenissen beter verwerken. Ik ben ook minder onzeker. Heb geleerd dat onzekerheid niet nodig is en dat positieve dingen óók gelden. Ik eet beter, heb meer energie en presteer daardoor beter op school, want ik stond er best slecht voor. Maar ik hoorde gisteren dat ik toch over ben. De band met mijn mentor is beter en ook met mijn familie en vrienden omdat zij nu weten wat er in mij omgaat en wat ik van hen nodig heb om me goed te voelen.

*Om privacyredenen hebben we de persoonlijke gegevens in dit verhaal wat gewijzigd.