Van overleven naar weer genieten

Linda is moeder van Finn (6) en Mila (4). Sinds haar scheiding wonen de kinderen het grootste deel van de tijd bij haar. Hun vader is een liefdevolle en betrokken vader. Hij zou graag meer willen doen, maar door een lichamelijke beperking lukt het hem niet om de dagelijkse zorg op zich te nemen zoals hij zou willen. Daardoor komt veel op Linda neer.

Naast de zorg voor de kinderen werkt Linda drie dagen per week. Op haar vrije dagen draait alles om boodschappen doen, wassen, schoonmaken, schoolactiviteiten en afspraken. Aan het einde van zo’n dag voelt ze zich vaak vermoeider dan na een werkdag. Ook de weekenden zijn gevuld. Terwijl andere ouders soms een paar uur voor zichzelf hebben of de kinderen een nachtje bij opa en oma logeren, heeft Linda die mogelijkheid niet. Haar ouders zijn enkele jaren geleden overleden en haar sociale netwerk is klein. Ze staat er grotendeels alleen voor.

Linda houdt ontzettend veel van haar kinderen, maar merkt dat ze steeds vermoeider raakt. Aan het einde van de dag heeft ze vaak het gevoel dat ze alleen nog bezig is met regelen en zorgen. Ze wil graag rustig een boekje lezen met de kinderen of samen koekjes bakken, maar meestal ontbreekt de energie. Dat knaagt. Ze vraagt zich regelmatig af of ze haar kinderen wel de aandacht kan geven die ze zo graag zou willen.

Wanneer de juf op school vertelt over Steungezinnen, voelt dat in eerste instantie ongemakkelijk. Ze wil haar kinderen helemaal niet uit handen geven. Ze heeft vooral het gevoel dat ze het zelf moet kunnen. Toch besluit ze kennis te maken met een steungezin, juist omdat ze merkt dat het steeds moeilijker wordt om alles vol te houden.

Tijdens de eerste kennismaking ontmoet ze Karin en Peter. De spanning die ze vooraf voelde, zakt al snel weg. Het gesprek verloopt ontspannen en de kinderen spelen vrijwel direct samen in de tuin met de kinderen van het steungezin. Er worden geen ingewikkelde afspraken gemaakt; eerst kijken ze rustig of het voor iedereen goed voelt.

Na een paar weken spreken ze af dat Finn en Mila één zaterdag in de twee weken naar het steungezin gaan.

Voor de kinderen voelt het al snel als een fijne, vertrouwde plek. Ze bakken cupcakes, bouwen hutten in de woonkamer, spelen in de tuin, gaan naar de speeltuin of helpen met het verzorgen van de kippen. Het zijn geen bijzondere uitjes; juist de gewone dingen maken het bijzonder. Ze krijgen alle tijd en aandacht, doen nieuwe ervaringen op en bouwen een warme band op met het steungezin.

Voor Linda betekenen die zaterdagen veel meer dan een paar vrije uren. Ze kan eindelijk haar huis opruimen zonder voortdurend onderbroken te worden. Soms drinkt ze eindelijk rustig een kop koffie terwijl die nog warm is. Een andere keer maakt ze een wandeling of doet ze gewoon even helemaal niets. Voor het eerst in lange tijd voelt ze dat ze weer kan opladen.

Na enkele maanden merkt ze dat er thuis iets verandert. De kinderen komen vrolijk thuis met verhalen over wat ze hebben beleefd. Ze zijn ontspannen en kijken iedere keer uit naar hun volgende bezoek. Ook Linda merkt dat ze meer geduld heeft. Er is weer ruimte om samen te lachen, een spelletje te spelen of rustig voor te lezen voor het slapengaan. Ook hun vader vindt het fijn dat de kinderen een vertrouwde plek hebben waar ze met plezier naartoe gaan.

Misschien is dat wel de grootste verandering. Niet dat alle zorgen verdwijnen, want Linda blijft verantwoordelijk voor de dagelijkse zorg. Maar ze hoeft het niet meer helemaal alleen te dragen. Er zijn mensen die naast haar staan, die een stukje meelopen en haar de ruimte geven om weer op adem te komen.

Juist die terugkerende momenten maken het verschil. Een zaterdag waarop de kinderen plezier hebben. Een moeder die weer even zichzelf kan zijn. En een gezin waarin langzaam weer ruimte ontstaat om niet alleen te overleven, maar ook weer te genieten.

Benieuwd of een steungezin iets voor jouw gezin kan betekenen? Of wil je weten hoe je als steungezin iets voor een ander kunt betekenen?
Lees hier meer over steungezinnen en neem gerust vrijblijvend contact met ons op. We denken graag met je mee.

*In dit verhaal zijn fictieve namen gebruikt om de privacy van betrokkenen te beschermen.