En dan blaak je ineens van het zelfvertrouwen

Ze houdt van hockey, tekenen en schrijven. Al 15 korte verhalen schreef ze en ze is nog maar acht. Klinkt stoer hè? Toch was Luna tot voor kort een stil, wat teruggetrokken meisje. Alles wat ze deed, deed ze samen met haar moeder, want alleen dingen ondernemen vond ze eng. En dus stond haar moeder elke handbaltraining langs de lijn en ging haar moeder boodschappen doen, dan ging Luna mee. Alleen thuis zijn, vond ze niks. Ook school bestond uit allemaal spannende momenten, zoals de pauzes en als de juf haar tijdens de les bij zich riep. Dan kreeg ze het gelijk al warm.

Het verhaal van Luna (8 jaar)

Oefenen, spelen en proberen
Zou je Luna nu tegenkomen, dan herken je haar bijna niet. Ze vertelt je zonder enige terughoudendheid wat ze vindt, heeft weinig moeite met ‘nee’ zeggen, en gaat in haar eentje naar de supermarkt. De reden? Luna volgde een socialevaardigheidstraining (SOVA-training) bij Salut in Goor. Acht bijeenkomsten woonde ze bij, waarin ze met zeven andere kinderen heel veel oefeningen deed, situaties naspeelde en oefende met nieuw gedrag. Denk bijvoorbeeld aan vragen of iemand met je wil spelen en wat je zegt en doet als het antwoord negatief is. Ook kreeg ze elke week een doe-opdracht mee en moest ze opschrijven in haar werkboek hoe dat voelde en wat het resultaat was.

Hadden we dat maar eerder gedaan
Vóór de eerste les zag Luna die SOVA-training niet bepaald zitten: veel te spannend. Ook haar moeder moest een drempel over: Luna aanmelden voelde toch een beetje als falen. Nu zou ze willen dat ze haar eerder had opgegeven, want het resultaat van de training is boven verwachting. ‘Luna heeft veel meer zelfvertrouwen. Nieuwe dingen doen is nog steeds eng, maar ze doet ze nu wel gewoon, zoals samen met een vriendinnetje naar het zwembad gaan, zonder mij erbij. En alleen-zijn is geen probleem meer. Ze laat de hond in haar eentje uit of fietst zomaar wat rond door het dorp. En toen ze op school een mini-spreekbeurt moest houden, had ze daar zelfs heel veel zin in.’ Luna zelf was na de eerste bijeenkomst al om. Het eerste wat ze zei toen ze de SOVA-ruimte uitkwam, was: ‘Dit was zó leuk! Als ik de volgende keer ziek ben, dan ga ik toch. Dan weet je dat vast.’

Groots effect
Moeder en dochter zijn ook erg te spreken over de organisatie van de SOVA-training. Zo waren de bijeenkomsten na schooltijd, zodat niemand hoefde te weten van de SOVA-training tenzij ze dat zelf wilden vertellen. Verder werden de ouders halverwege het traject uitgenodigd voor een tussentijdse update: op een avond kregen ze verschillende filmpjes te zien van de bijeenkomsten. − Zowel de ouders als de kinderen hadden hier vooraf toestemming voor gegeven. − En er was voldoende ruimte voor persoonlijke inbreng: elk kind mocht vertellen wat hij of zij het liefst zou willen doen, maar tot dusver niet durfde. Daar werd dan tijdens de training rekening mee gehouden. Maar het grootste compliment is toch wel dat Luna nu blaakt van het zelfvertrouwen. Haar leerkracht omschreef het zo op haar rapport: “Wat ben jij gegroeid, Luna! Je geeft je mening, je komt op voor jezelf. En dat allemaal op een fijne en nette manier. Bewonderenswaardig!”

De naam van Luna en andere persoonskenmerken zijn om persoonlijke redenen gefingeerd.